Nova studija otkriva: Arktički okean ispušta više ugljenika usled zagrevanja

Severni polarni okean, najmanji okean na Zemlji, prolazi kroz zabrinjavajuće promene koje rezultiraju većim ispuštanjem ugljenika nego što ga apsorbuje, otkriva nedavno istraživanje objavljeno u časopisu Geophysical Research Letters.

Otopljenje Arktika, koje se ubrzava tri puta brže od globalnih proseka od 1970-ih godina, menja hidrološke cikluse i utiče na reku Makenzi u Kanadi.

Otapanje večitog leda i reka bogatih ugljenikom u more Beaufort pokreću intenzivnije otpuštanje ugljenika, dovodeći u pitanje predstavu o regionu kao ugljeničnom skladištu.

Korišćenjem naprednog računarskog modeliranja, naučnici su proučavali uticaj reke Makenzi na more Beaufort.

Model ECCO-Darwin, koji je uključivao preko dve decenije opservacija sa satelita i mora, simulirao je sliv slatke vode od 2000. do 2019. godine.

Studija je otkrila zabrinjavajući trend: intenzivno otpuštanje iz rečnih izliva prevagnulo je u korist ugljeničnog balansa, rezultirajući godišnjim neto otpuštanjem od 0,13 miliona metričkih tona CO2 – ekvivalentno godišnjim emisijama 28.000 automobila na benzin.

Sezonske varijacije pokazale su veće otpuštanje tokom toplijih meseci kada je izlazak reke bio značajan, a pokrivač morskog leda bio minimalan.

Brzo zagrevanje Arktika ubrzalo je protok reka, prenoseći više organske materije iz tresavskih područja i večitog leda u okean.

Istovremeno, širenje otvorenih područja vode, usled smanjenja morskog leda, podržava cvetanje fitoplanktona koji pomažu apsorpciji ugljenika putem fotosinteze.

Iako se ovo istraživanje fokusira na određeni arktički region, njegove implikacije sežu do širih ekoloških promena.

Klement Bertin, vodeći autor i naučnik na francuskom institutu Littoral Environnement et Societes, ističe ulogu modela u rasvetljavanju doprinosa obalskih perifernih područja i reka arktičkom ugljeničnom ciklusu.

Dok Arktik prolazi kroz transformacije, razumevanje ovih dinamika postaje ključno za procenu globalnih ekoloških uticaja.