Priroda se bori svim silama: Crvene sekvoje “dižu se iz pepela”

U kalifornijskom parku Big Bejsin je 2020. izbio veliki požar, a crvena sekvoja – simbol te države – ostala je ugljenisana. Ipak, da je priroda čudesna, potvrđuje ono što se upravo sada dešava: novi pupoljci izbijaju kroz ugljenisane ostatke kalifornijskih sekvoja, što dokazuje da je drveće, ipak, otpornije na požare nego što se mislilo.

Nova studija, naime, pokazuje kako je ovo drveće ostvarilo novi rast – iskoristilo je drevne zalihe ugljenika i pupoljačna tkiva formirana pre mnogo vekova, piše Live Science.

Drveće, kao što znamo, “diše” putem fotosinteze, kojom pretvara ugljen-dioksid iz atmosfere u kiseonik i šećere. Iako se ta energija može upotrebiti za rast, metabolizam i reprodukciju, drveće je, takođe, može sačuvati za kasnije.

Ta skladišta ugljenika mogu biti od suštinskog značaja za prevazilaženje izazova poput suša ili požara, koji uništavaju lišće, a tako i sposobnost fotosinteze. Naučnici su otkrili da je crvena sekvoja u ovom slučaju iskoristila prastare zalihe ugljenika (od pre 50-100 godina), što su “najstarije rezerve ugljenika upotrebljene za nešto”.

Kako bi precizno odredili starost ugljenika, upotrebljenog za novi rast kalifornijskih crvenih sekvoja, istraživači su koristili jedan oblik metoda radioaktivnog ugljenika. Specifični izotop atmosferskog ugljenika, poznat kao ugljenik-14, imao je oštar rast početkom 1960-ih godina, zbog termonuklearnog testiranja, pre nego što je polako opadao tokom vremena.

Ugljenik-14 iz tog perioda su apsorbovale sekvoje, zajedno sa izotopima ugljenika-12 koji su bili u atmosferi nakon što su nuklearne probe zabranjene. Rezerve ugljenika u drveću uključuju mešavinu ovog novijeg i starijeg ugljenika. Pod pretpostavkom da drveće brže koristi noviji ugljenik, naučnici mogu da procene starost rezervi upotrebljenih za razvoj pupoljaka.

Otkriveno je da je jedan deo ugljenika u novim izdancima dobijen fotosintezom pre više od pola veka. Novi izdanci su izbili iz ranije neaktivnih pupoljaka u dubini izgorelih sekvoja, pri čemu su se ti stari pupoljci verovatno formirali dok je drveće još bilo veoma mlado.